3 maart 2009: Pegasus/AASTOR 2 - AdA '04 1 3½ - 4½

Mixteam uit degradatiegevaar

Het mixteam van AdA ‘04 heeft een grote stap gezet richting handhaving in de 2e klasse B van de seniorencompetitie van de SGA. Directe concurrent voor de rode lantaarn Pegasus/AASTOR werd met 4½-3½ opzij gezet. Hoewel het verschil in de uitslag minimaal is, was de overwinning eigenlijk geen moment in gevaar. Met name onze junioren Bart en Renzo lieten kansen op meer liggen dan de nederlaag die zij uiteindelijk moesten incasseren.

Walt opende de score aan bord 2. Hij had lering getrokken uit zijn vorige partijen en speelde de opening vlot. Met zwart kreeg hij al snel druk op de witte stelling. Na een zet of twintig leverde een penning over de a-lijn een paard op. Walt nam niet de moeite af te wikkelen naar een eindspel, maar zette met dame en paard de witte koning midden op het bord mat. (0-1)

Zijn linkerbuurman deed op bord 3 niet voor hem onder. Het ging bij Bert zoals het hele seizoen al gaat. Rustig afwachtend als een alligator in het moeras, liet Bert zijn tegenstander zijn eigen zwaktes creëren. Deze keer de zwarte velden op de koningsvleugel. Via de voordeur op f6 kwamen alle witte stukken op bezoek bij de zwarte koning en toen was het snel afgelopen (0-2).

De beslissing in de wedstrijd viel eigenlijk daarna al, op bord 7 bij Egbert. Onze man uit Diemen kwam als een krant uit de opening en verloor have en goed. Maar Egbert is niet het type om bij de pakken neer te zitten. Hij spoorde zijn stukken aan tot meer activiteit, en zie, het wonder geschiedde: zwart bezweek onder de witte aanval (0-3).

Aan bord 8 speelde ditmaal Renzo. Een onnauwkeurigheid van wit in het Italiaans Vierpaardenspel strafte hij gelijk af met pionwinst. Daarna lukte het hem niet om zijn voordeel uit te bouwen. Integendeel, wit won een pionnetje terug en daarna nog een en vervolgens ook nog een kwaliteit. Maar Renzo bleef doen waar hij goed in is: terugvechten! Zijn tegenstander bouwde een vreselijke aanval op, maar in plaats van zich te beperken tot verdedigen, opende Renzo met zijn dame en zijn loperpaar de aanval op de witte koning. En zoals het dan gaat: dan gaat ook de tegenstander fouten maken. Renzo offerde moedig een toren en toen zijn tegenstander nog eens de mist in ging, had hij remise kunnen maken met eeuwig schaak. Maar na 2½ uur schaak ben je niet meer zo scherp als aan het begin en in plaats van eeuwig schaak te geven liet Renzo zich pardoes mat zetten op g7… Zonde natuurlijk, maar Renzo mag terecht trots zijn op zijn goede partij en de complimenten van de kenners! (1-3)

De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Aan bord 1 speelde ik (Bas) een goede partij. Ook ditmaal verzeilde ik weer in een van die akelige huisvariantjes waar mijn tegenstanders dit seizoen een patent op lijken te hebben. Ditmaal de MacCutcheon-variant van het Frans, waar ik in het verleden nogal wat nare ervaringen mee gehad heb. Ik ging de complicaties uit de weg en offerde een pionnetje terug om de dames te kunnen ruilen. Zwart stond toen minstens gelijk, maar had moeite het juiste plan te vinden. Met name zijn toren , die op g7 slechts optisch sterk stond, leverde hem problemen op. Met een paar nauwkeurige manoeuvres werd de toren in problemen gebracht, en uiteindelijk won ik een stuk en de partij (1-4).

Direct daarna toonde Jaap zich een voorbeeldige teamspeler. Met zwart had hij voortdurend een klein voordeeltje gehad, maar toen alle pionen op de damevleugel geruild waren was alle muziek uit de stelling. Remise was het resultaat en de overwinning van AdA daarmee een feit (1½-4½).

Van de partij van Paul heb ik de hoogtepunten gemist. Naar eigen zeggen kwam hij goed uit de opening maar ging het daarna toch nog mis. (2½-4½)

Toen was alleen Bart nog bezig. Hij speelde aan bord 6 weer een prima partij. Moeiteloos bereikte hij met zwart een gelijke stand. Mischien een beetje overmoedig geworden door zijn goede optredens van de laatste tijd, offerde hij een stuk op g4 voor twee pionnen. Helaas kwam er van de zwarte aanval niets terecht door de nauwkeurige verdediging van wit. Bart bleef een stuk achter en uiteindelijk moest hij de zege aan zijn tegenstander laten (3½-4½).

Zo zijn we opgeklommen naar de middenmoot met twee nederlagen en twee overwinningen. We treffen nog een koploper en een middenmoter. Op naar een mooi seizoenseinde!

12 januari 2009: AdA '04 1 - Euwe 5 5½-2½

Mixteam boekt eerste overwinning dankzij Paul en Bart

Na twee daverende nederlagen in de eerste twee ronden, schreeuwde heel Ouderkerk de afgelopen maanden om een overwinning van het mixteam van AdA ’04. En gelukkig, ook voor onze vereniging is na een strenge winter de dooi ingetreden. Tegen concurrent (niet voor promotie, voor handhaving wel te verstaan) Euwe 5 werd met 5½-2½ gewonnen. Geholpen daarbij door onze tegenstanders, die slechts met een zestal opkwamen, én door de staartborden die ditmaal het verschil maakten.

De wedstrijd begon gunstig doch enigszins frustrerend doordat Egbert en ikzelf bij gebrek aan een tegenstander zonder een zet te doen een punt mochten laten aantekenen aan de borden 1 en 2 (2-0). Wat mij betreft was daarmee een maand nijvere openingsvoorbereiding in een keer naar de gallemiezen. Maar aan de andere kant had ik nu eens de tijd om in alle rust te genieten van het spel van mijn teamgenoten.

Daar was gelukkig ook alle gelegenheid voor. Met name het spel van onze junioren aan de borden 6 en 8 was hartverwarmend. Casper offerde aan bord 8 een pion voor stukkenactiviteit. Op het moment dat zijn tegenstander dat redelijk geneutraliseerd had, gaf hij Casper de kans met de mooiste zet van de avond (27.Pxd5!) toe te slaan. Doordat er nog net één verdedigingszetje voor zwart in zat, bleef de schade voor hem beperkt tot verlies van de pluspion. Helaas speelde Casper daarna te passief en gaf hij zijn tegenstander de kans een gevaarlijke aanval op zijn koning in te zetten. Gelukkig wikkelde die iets te snel af, waarna er opeens een gunstig eindspel voor Casper resteerde met een pion meer. Dat speelde hij aanvankelijk goed af, maar in de haast zag hij eenmaal een röntgenschaakje over het hoofd. Pats, toren weg, einde partij (2-1).

Ook Bert was een pion voorgekomen, maar dan al na een zet of tien, dankzij een klein geniepigheidje op e4. Wie hem dit seizoen heeft zien spelen, weet dat je dan eigenlijk net zo goed gelijk kan opgeven. De partij duurde nog uren, maar wit kreeg geen enkele kans meer en in een kansloos paardeindspel gaf wit op (3-1).

Maar dé partijen van de avond werden gespeeld aan de borden 5 en 6. Paul had mijn goede voorbeeld gevolgd en ook een opening met zwart voorbereid, de Philidorverdediging. Deze normaal vrij timide opening bleek door de derde prijswinnaar van groep 10 van de GP van AdA ’04 omgesmeed tot een geducht aanvalswapen. Een iets te voorbarige dame-uitval werd door Paul met gezonde zetten in de stijl van Euwe afgestraft. Dan nog de koning in het centrum vasthouden met Dd3, een paardje pennen op e5 en het is over. Zou je denken, ware het niet dat Paul na een koningszet van wit even vergeten was dat die dame op d3 nu wél instond. Maar tot verbazing van Paul, verbijstering van de omstanders en ontzetting van Pauls tegenstander bleek de stand daarna nog steeds gewonnen. Doortastend voerde Paul zijn aanval door en toen zijn tegenstander voor de klassieke keuze stond - mat of dameverlies – gaf hij het op (4-1).

Aan bord 6 was het niet minder spannend. Bart was in de opening even te slordig en verloor al op zet 7 een centrumpion op d4. Vorige seizoenen zou dat beslissend zijn geweest. Nu niet. Bart kromde zijn rug, activeerde zijn stukken en, het belangrijkst van alles, bleef geconcentreerd als een adelaar achter zijn bord zitten. Zwart bouwde een gevaarlijke stelling op, maar Bart gaf geen krimp. Toen het zwarte spel in tijdnood langzaam onzekerder werd, sloeg Bart direct toe bij de eerste kans die hij kreeg (30.Pe5!). Zwart verloor een pion, maar erger dan dat was dat Barts stukken de zwarte koningsstelling binnenvielen. Zoals zo vaak was deze plotseling decorwisseling in tijdnood niet te keepen. Bart won eerst een kwaliteit op zet 33 en daarna nog een stuk vier zetten later. Met een toren achter gaf zwart op (5-1). Barts eerste overwinning in ons mixteam en eentje waar hij met recht trots op mag zijn!

De degelijkste partij van de avond werd gespeeld aan bord 7 waar een Rembrandt-expert en een oud-staatsman elkaar te lijf gingen. Tegen Dick Dolman, oud-voorzitter (en veelvoudig schaakkampioen) van de Tweede Kamer kon Jaap al snel op een klein voordeeltje bogen in de vorm van een goede loper aan zijn zijde tegen een slecht exemplaar aan de overkant. Zijn tegenstander gaf er echter blijk van ook meer dan deskundig te zijn op het schaakbord. Met een tijdelijk pionoffer wist Jaap uiteindelijk toch in het voordeel te komen. Toen hij afwikkelde naar het verkeerde eindspel (met in plaats van zonder torens), was het opeens potremise (5½-1½).

Zoals zo vaak tegenwoordig mocht Walt het licht uitdoen. Hij maakt er tegenwoordig een gewoonte van al net zo lang na te denken als ik. Die jongen moet toch niet de verkeerde dingen van mij gaan overnemen. Na twintig zetjes in een Siciliaanse Taimanov had hij nog ongeveer een kwartier over. Zijn tegenstander beperkte zich met zwart heel slim tot een soort catenaccioschaak. Ook hier helaas weer het klassieke patroon: juist toen Walt in het voordeel was gekomen en kon gaan denken aan afwikkelen naar een goede tot gewonnen stelling, maakte hij een kostbare vergissing, waarna het gelijk over en sluiten was. Walt spartelde nog even tegen, maar zonder effect (5½-2½).

Met deze overwinning hebben wij handhaving in de 2e klasse B weer geheel in eigen hand. Zoals het er nu naar uitziet zijn er drie sterke teams in deze klasse, waarvan we er nu al twee gehad hebben. De overige vier (Euwe 5, Pegasus-AASTOR 2, Oosten-Toren 2 en wijzelf) zijn een stuk zwakker, maar houden elkaar redelijk in evenwicht. Als we tegen Pegasus en Oosten-Toren net zo spelen als tegen Euwe 5, hebben wij alle kans op een mooi resultaat dit seizoen.

Bas de Melker

13 okt 2008: AdA ’04 1 – VAS 8  1-7

Mixteam heeft collectieve offday

Het debuut van het mixteam van AdA ’04 in de 2e klasse van de SGA is niet bepaald succesvol verlopen. Tegen het in principe gelijkwaardige VAS 8 werd met maar liefst 7-1 verloren. Sommigen (Bas, Egbert) verloren zonder serieuze tegenstand te bieden, anderen (Walt, Jaap) vergooiden prachtstellingen. Het enige lichtpuntje was het goede spel van debutant Bert Bödicker en van onze junior Bart.

De Amsterdammers openden al snel de score met een overwinning aan bord 8. In zijn tweede partij bij de senioren kwam Jari er helaas niet aan te pas en binnen de kortste keren was het 0-1.

Gelukkig liet Bert aan bord 3 zien waarom we onze handen mogen dichtknijpen dat hij ons team dit jaar is komen versterken. Met spreekwoordelijk gemak bouwde hij een goede stelling op, dwong een fout af en wikkelde hij vervolgens vlekkeloos af naar winst (1-1).

Op dat moment leek de strijd nog redelijk open. De borden 1 en 7 stonden weliswaar desastreus, maar daar stond tegenover dat de borden 2 en 4 gewoon goed stonden en 5 en 6 onbestemd. Helaas, in het laatste uur leverden deze zes stellingen ons nog niet een half  puntje op. Egbert moest als eerste de vlag strijken. Met een paar stukken probeerde hij nog wat te rommelen, maar zelfs de onnodige nervositeit van zijn tegenstander kon onze man hier nog redding brengen (1-2).

Het dieptepunt van de avond mocht ik (Bas) verzorgen. In een mij onbekende opening koos ik aan bord 1 zo’n slechte opstelling met zwart dat ik na 8 zetten al geheel verkrampt en opgerold op de achterste rijen stond. Daarna lukte het me geen moment om los te komen, letterlijk noch figuurlijk. Mijn tegenstander koos de enige juiste reactie op de kromme zetten die ik uit mijn handen liet rollen en tracteerde mij op een daverende mataanval (1-3).

Aan het 6e bord liet Bart nog maar weer eens zien dat hij bij de senioren veel beter uit de voeten komt dat bij de jeugd. Het langzame speeltempo komt zijn spel geweldig ten goede. Met wit koos hij een degelijke opstelling. Lange tijd ging het gelijk op, maar toen Bart een cruciaal pionnetje op c3 moest opgeven, drongen de zwarte stukken als knaagkevers de witte stelling binnen, met mat als gevolg (1-4).

ZIjn buurman Paul had aan bord 5 een stuk verloren of geofferd voor enkele dreigingen. Helaas, het verhaal wordt eentonig, wit counterde degelijk en Paul zag zijn stuk niet meer terug. In het verre eindspel moest hij capituleren (1-5).

Daarmee was de nederlaag een feit, maar leek een dragelijke 3-5 het meest logische resultaat. Aan bord 4 trof Jaap John Pex, vader van een van de vele sterke jeugdtalenten van VAS. Jaap bestreed de Ben Oni van zijn tegenstander op degelijke wijze en verwierf al snel een gevaarlijke vrijpion. Tel daarbij een tochtende koningsstelling van zwart en menigeen rekende al op een vol punt. In een aanval van schaakblindheid sloeg Jaap echter een vergiftigde pion op b6. Een dubbele aanval op zijn torens besliste daarop de partij in één keer (1-6).

Walt had de droeve plicht de gifbeker tot de bodem te moeten leegdrinken. Met wit won hij in een Siciliaan dankzij voortreffelijk spel een kwaliteit. Zwart kreeg daarvoor wat tegenkansjes, maar die waren eenvoudig te counteren. Maar voor Walt was er geen ontsnappen aan de kolossale hoeveelheid blunderbacillen die zijn teamgenoten die avond in onze speelzaal verspreid hadden. Eerst miste hij een directe winst in zijn eigen aanval en daarna de beste verdediging tegen de aanval van zwart. Die makte handig gebruik van de ongelukkige stand van de witte stukken en zette Walt pardoes mat (1-7).

Een blamage, deze 7-1 nederlaag, maar laten we optimistisch blijven. Collectief zo slecht spelen als we maandag deden, dat lukt ons niet nog een keer. Uithuilen en opnieuw beginnen dus!